απόψεις
Το παρελθόν και το μέλλον της πόλης

Τρίτη 25 Μαρτίου 2014

 

 

 

Άρθρο του Θωμά Σ. Πρόφη (*)

 

 

 

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΤΗΣ

 

Αφορμή για το παρόν κείμενο μου έδωσαν κάποια σχόλια που έγιναν για το τελευταίο μέρος των άρθρων μου σχετικά με τη Συμμετοχική ή Άμεση (επιμένω) Δημοκρατία. Κυρίως όμως αυτό που, ξεκινώντας απ’ τα όσα συνέβησαν στην Επιτροπή Διαβούλευσης του Δήμου μας, κατέληξε με την παροιμία "όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει!".

 

Φυσικά η παροιμία δεν κάνει … λάθος αφού, γενικά, θεωρείται ότι εκφράζει βιώματα, αποστάγματα εμπειριών και διαχρονικά συμπεράσματα του πάνσοφου λαού μας.

 

Υπάρχουν όμως κι άλλες παροιμίες που μας διδάσκουν άλλα πράγματα. Όπως, π.χ., «μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις» ή «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα».

 

Η ουσία, δυστυχώς, είναι πως η αναφορά στη συγκεκριμένη  παροιμία είναι δικαιολογημένη. Πράγματι, εκεί που οι «φωνές» είναι πολλές δημιουργείται … χάβρα.

 

Το ζήτημα, συνεπώς, είναι το τι είδους «φωνές» χρειαζόμαστε. Και δεν εννοώ φωνές συγκλίνουσες ή δεκτικές κυρίαρχων απόψεων. Αλλά φωνές «πεπαιδευμένες». Εξηγούμαι: Αν δεν μάθουμε να ακούμε, τότε οι φωνές καταντούν χάβρα. Αν δεν αποβάλουμε προσωπικές ιδιοτέλειες, εγωισμούς και μικροσυμφέροντα εξακολουθώντας να μένουμε «κολλημένοι» σ’ αυτά, ουδέποτε θα καταφέρουμε να συζητήσουμε. Χρειάζεται, λοιπόν, ΠΑΙΔΕΙΑ. Και δεν εννοώ γνώσεις. Εννοώ ΤΡΟΠΟ αντιμετώπισης των συνομιλητών μας, καθώς και ΤΡΟΠΟ αντιμετώπισης του εαυτού μας από τους συνομιλητές. Αλλαγή, δηλαδή, ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ. Πρώτα ακούμε, κατανοούμε ακολούθως αυτά που ακούσαμε και στο τέλος προβάλουμε την άποψή μας, συμφωνούντες ή διαφωνούντες με κάποιες άλλες.

 

Στο πρώτο μέρος των άρθρων μου για τη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, έγραφα για έλλειψη «πολιτικής παιδείας», θεωρώντας ως το πρώτο και βασικό πρόβλημα που πρέπει να λύσουμε.

 

Ακολούθως αναφερόμουν στο ρόλο που οι δήμοι και οι κοινότητες καλούνται να παίξουν στη διαμόρφωση ενεργών πολιτών επισημαίνοντας πως αυτό θα συμβεί «όταν το σύστημα διαχείρισης της εξουσίας, τα κόμματα, οι πολιτικοί αρχηγοί, οι δήμαρχοι, θελήσουν να μοιραστούν μέρος της εξουσίας που τώρα κατέχουν και ασκούν, με τον πολίτη, με τον απλό άνθρωπο». Κατέληγα δε στο ότι η πολιτική μόρφωση των πολιτών (ΠΑΙΔΕΙΑ) θα επιτευχθεί «μέσα από την συμμετοχή σε διαδικασίες και συζητήσεις αναζήτησης του κοινού συμφέροντος, έξω από κομματικές και παραταξιακές λογικές».

 

Θα προσθέσω εδώ, ειδικά για τις διαδικασίες της Επιτροπής Διαβούλευσης αλλά και κάθε άλλης Επιτροπής, πως είναι απαράβατο το αξίωμα: Μπαίνω στη διαβούλευση με τις προσωπικές μου απόψεις, τις οποίες καταθέτω και βγαίνω απ’ αυτήν με την άποψη της πλειοψηφίας, έστω κι αν εξακολουθώ να διαφωνώ με αυτήν. Κι αυτό ισχύει για ΟΛΟΥΣ.

 

Να δούμε όμως τώρα αν αυτά που απαιτούνται –όπως παραπάνω αναφέρθηκαν και, κυρίως, η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ- ισχύουν (ή μπορούν να ισχύσουν) για όλους εμάς, τους Κορωπιώτες.

 

Θα πάω κάπου 90 χρόνια πίσω. Στο 1921 -1924. Να δούμε τι συνέβη τότε με σημαντικά θέματα υποδομών που χρηματοδοτούσε η Επιτροπή Συνιδιοκτητών Κορωπίου. Τα όσα κατατίθενται αναφέρονται στη Λογοδοσία της Επιτροπής που δημοσίευσε ο διαχειριστής της αείμνηστος ιατρός Κων/νος Μερκ. Μερκούρης ή Κούλης το 1925.

 

Το πρώτο θέμα στο οποίο αναφέρεται ο αείμνηστος Κων/νος Μερκούρης είναι ο δρόμος του Αλυκού, το κόστος του οποίου εκτιμιόταν περί τις 270-300 χιλιάδες δραχμές της εποχής. Προφανώς τα χρήματα αυτά είτε δεν υπήρχαν είτε είχαν προγραμματισθεί να χρησιμοποιηθούν σε άλλο σοβαρό έργο υποδομής. Γράφει, λοιπόν, ο αείμνηστος: «Μας υπεσχέθησαν να μας ενισχύσουν πολλοί γεωργοί δια προσωπικής εργασίας και είχομεν δώση λόγον ν’ αποφασίσωμεν την κατασκευήν. Πραγματικώς εις τον Αλ. Παπασιδέρην, καθηγητήν, ανέθεσαν να μοι δηλώση ότι τουλάχιστον 200 κάρρα θα ειργάζοντο. Εζήτησα κατάλογον των ονομάτων των προθύμων πατριωτών, αλλ’ εβράδυνε πολύ να συνταχθή. Τότε συνέστησα να περιορισθούν οι αφιλοκερδείς συμπολίται εν αρχή εις 100, κατόπιν εις 50, ύστερα εις 10 και τελευταίον εις 5. Αλλ’ ούτε είς ενεγράφη!».

 

Το δεύτερο θέμα, που σχετίζεται και με το προηγούμενο, είναι ο ηλεκτροφωτισμός του χωριού. Για το θέμα αυτό αναφέρει ο αείμνηστος γιατρός: «Κατόπιν αιτήσεως προς το Υπουργείον της Συγκοινωνίας παρεσχέθη εις ημάς άδεια δια την εγκατάστασιν μιας μηχανής 60 ίππων και δικτύου ικανού να επαρκέσει δια τον φωτισμόν των δρόμων και 6 χιλιάδων οικιών. Συν τω χρόνω δια να μη χρεωθή το χωριόν θα εγίνετο προσθήκη και άλλης μηχανής 60 ίππων δια να γίνη τέλειον το εργοστάσιον. […] Το πράγμα ήτο εύκολον, διότι είχομεν άθικτα τα χρήματα των λιβαδίων του 1924, δηλαδή επάνω από 340 χιλιάδας δραχμών. Και πριν καλά-καλά τελειώση το έργον θα είχομεν και άλλα τόσα από λιβάδια του 1925. Έξαφνα παρουσιάσθη άνθρωπος από διάφορα γνωστά και άγνωστα υποκείμενα με σημαιοφόρους τους αναξιωτέρους. Εζήτησαν να προτιμηθεί ο δρόμος του Αλυκού. […] Το δυστύχημα ήτο ότι ο διαχειριστής την εποχήν εκείνην δεν είχε δύναμιν πολιτικήν ως μη φίλος της Κυβερνήσεως. Εάν είχεν όμως, θα έδινεν ένα μάθημα καλόν εις τους οπισθοδρομικούς σημαιοφόρους που εξεφύτρωσαν ως δηλητηριώδη μανιτάρια δια να φαρμακώσουν την κοινήν γνώμην και να ρεζιλεύσουν ως απολίτιστον τον τόπον. Το αποτέλεσμα ήτο […] να ματαιωθεί το έργον. […] Λυπηρόν είναι ότι δεν ευρέθησαν ολίγοι σοβαροί οικοκυραίοι να βάλουν εις την θέσιν των τους ανικάνους εκείνους ανθρώπους που από μίσος ή άλλα αισθήματα εματαίωσαν τόσον χρήσιμον εγκατάστασιν […]».

 

Αυτά μαθαίνουμε από την Ιστορία του τόπου μας. Οι κατεστημένες ΝΟΟΤΡΟΠΙΕΣ εμπεριέχουν τόσες πολλές αγκυλώσει που αν συνδυασθούν και με το … αρβανίτικο κεφάλι μας καταλαβαίνουμε πόσες δυσκολίες θα πρέπει να ξεπερασθούν και να πολεμηθούν για να συμβεί το ποθούμενο. «Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολύ», διδάσκει ο Ποιητής. Κι η αλλαγή ΝΟΟΤΡΟΠΙΩΝ με «γύρισμα του ήλιου» μπορεί να παρομοιασθεί.

 

Έχουν περάσει 90 χρόνια από τότε που συνέβησαν τα όσα γλαφυρά περιγράφει ο αείμνηστος Κων/νος Μ. Μερκούρης ή Κούλης.

 

Τι λέτε, φίλες και φίλοι, συμβαίνουν τα ίδια και σήμερα; Έχουμε αλλάξει; Έχουμε γίνει «ΠΕΠΑΙΔΕΥΜΕΝΟΙ»; Ή, μήπως, και σήμερα αν μας ζητιόταν να επιλέξουμε ανάμεσα σε ηλεκροδότηση του χωριού και σε δρόμο προς Αλυκό πάλι θα επιλέγαμε, δια των επιτηδείων «οπισθοδρομικών σημαιοφόρων», τον δρόμο; Ή, μήπως, δεν υπάρχουν σήμερα τέτοιοι; Η απάντηση δική σας.

 

 

(*) Ταξίαρχος(ΠΑ) ε.α., ιστορικός ερευνητής, συγγραφέας

 


Από: CAMPESINO
 <<...Μπαίνω στη διαβούλευση με τις προσωπικές μου απόψεις, τις οποίες καταθέτω και βγαίνω απ’ αυτήν με την άποψη της πλειοψηφίας,...>> κύριε Πρόφη εαν οι απόψεις είναι πλειοψηφικές δεν σημαίνει ότι είναι και αποδεκτές. Σεβαστές βεβαίως είναι. Αν και όχι πάντα. Για παράδειγμα σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν υπάρχουν πλειοψηφίες και μειοψηφίες. Όπως υπάρχουν και άρθρα του συντάγματος που δεν αναθεωρούνται ακόμα και αν το αποφασίσει το εκατό τοις εκατό των Ελλήνων.
Από: Θωμάς Πρόφης
 Δηλαδή, CAMPESINO, ψηφίζεις "δρόμο αλυκού" όταν η πλειοψηφία θέλει "ηλεκτροδότηση του χωριού"; Όπερ έδει δείξαι, που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι!
Από: I.M
 Ανούσιες συζητήσεις μακρυά από την καθημερινότητα και το σήμερα.
Για να μην στεναχωρήσω άλλο τον κο Θωμά Πρόφη,η πλειοψηφία ή μειοψηφία ακύρωσε τα σχέδια για την δημιουργία πριν πολλά χρόνια μιας τεράστιας κεντρικής πλατείας του Κορωπίου; Τριπλάσια από την σημερινή,που στην τότε μορφή της δεν υπήρχαν σημερινά κτίρια τραπεζών,ζαχαροπλαστεία κτλ.
Αυτοί που το παράβλεψαν, ποιον ρώτησαν;
Από: H Νυφίτσα
 Μιας και ο Θωμάς Πρόφης με δημοτικό συνδιασμό ,διεκδικεί το καλύτερο για το μέλλον του τόπου, θέλω να του δώσω μια συμβουλή.............!
Αφήστε και κανέναν έξω από την πρώην Αναγέννηση στο καινούργιο συνδιασμό! Βάλτε και κανένα νέο άνθρωπο "λευκό" !
Από: Ευάγγελος Ν.Παπαχρήστου
 Το δίδαγμα της Κερατέας αφορά όλους μας!
Όταν όλοι μας, είμαστε ενωμένοι, μακρυά από κομματικούς ή άλλους διαχωρισμούς με μόνο στόχο το κοινό μας συμφέρον, πολλά μπορούμε να επιτύχουμε!
Όπως το πέτυχαν και αυτοί!
Από: CAMPESINO
 Το σχόλιο του κ. Ευάγγελου Παπαχρήστου μπορεί να δώσει αρκετή τροφή για σκέψη στον κ. Πρόφη. Είναι ξεκάθαρο πως απο τον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας δεν κατάλαβε τίποτα. Το ρόλο της ριζοσπαστικοποίησης, το ποιοι ήταν στην πρωτοπορία, το ρόλο του κάθε κόμματος κ.ά. Για αυτό το λόγο δεν έχω άποψη σχετικά με το δρόμο αλυκού ή με την ηλεκτροδότηση του χωριού. Επειδή η ιστορική κουλτούρα βασίζεται ανάμεσα στο τι θα ξεχαστεί και στο τι θα διατηρηθεί. Η πλειοψηφία δυστιχώς αντιμετωπίζει τα ιστορικά γεγονότα όπως ο κ. Παπαχρήστου: μονολιθικά, εθνοκεντρικά ή τοπικιστικά, και επιλεκτικά. Για όλα τα υπόλοιπα φροντίζει η συστημική λύθη.
Από: ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΤΗΣ
 ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΑΛΙΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΤΗΣΗ ΜΕΣΩ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΣΤΑ ΠΛΕΙΣΤΑ ΟΣΑ ΑΡΘΡΑ ΣΑΣ. ΘΕΩΡΙΕΣ ΠΟΛΛΕΣ, ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΦΙΚΤΕΣ, ΟΜΩΣ ΟΧΙ . ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΛΕΞΗ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΥΛΟΠΟΙΗΣΙΜΟΥ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΣΑΣ, ΔΙΟΤΙ ΠΙΑΣΘΗΚΑΜΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ.
Όνομα:
Σχόλιο:
 
 
Created by | INCOM CMS